26.4 C
Mykonos

Web Radio

Weather

26.4 C
Mykonos
28.4 C
Athens

Πολυτεχνείο: 84 Μαρτυρίες-Συνεντεύξεις της εξέγερσης σε ένα βιβλίο!! …Μπαίνει το τανκ στην Αθηνάς…. έτριζαν οι ερπύστριες…..

Όταν το τανκ μπήκε στο Πολυτεχνείο: Έτριζαν οι ερπύστριες – Ανατριχιαστικές μαρτυρίες…. Ανατριχιαστικές μαρτυρίες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου σε ένα βιβλίο……

Μια προφορική ιστορία της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου με ογδόντα τέσσερις (84) μαρτυρίες-συνεντεύξεις από ισάριθμους αφηγητές είναι το νέο βιβλίο του ιστορικού Ιάσονα Χανδρινού, επιστημονικού συνεργάτη του Πανεπιστημίου του Ρέγκενσμπουργκ στη Βαυαρία.

Το βιβλίο «Όλη νύχτα εδώ Μια προφορική ιστορία της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου» κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Επίθεση αστυνομικών στο πλήθος… Στιγμιότυπο από τις ημέρες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου…

Ζωντανή η μνήμη του Πολυτεχνείου 46 χρόνια μετά

Σαράντα έξι χρόνια μετά από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και με τη μνήμη ακόμα ζωντανή, το βιβλίο αποτελεί σημαντική συμβολή καθώς πρόκειται για τη μεγαλύτερη ιστορική και πολυπληθέστερη συστηματική συγκέντρωση μαρτυριών για το ζήτημα.

Συγκεντρώνει μαρτυρίες από γυναίκες και άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, συνδικαλιστές του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, μέλη παράνομων οργανώσεων, μαθητές, εργάτες, διαδηλωτές που τραυματίστηκαν από σφαίρες, αυτόπτες μάρτυρες και στρατιωτικούς.

Οι συνεντεύξεις πραγματοποιήθηκαν από τον Ιάσονα Χανδρινό από το 2010 έως το 2019, και σύμφωνα με τον συγγραφέα, απομαγνητοφωνήθηκαν και συντάχθηκαν από τον ίδιο και επεξεργάστηκαν σε δεύτερο χρόνο από τους αφηγητές.

«Η έρευνα έχει ως τώρα καταλήξει σε εικοσιτέσσερις ταυτοποιημένους και έναν αριθμό από ”βασίμως προκύπτοντες” νεκρούς από πυρά αστυνομικών και στρατιωτικών δυνάμεων.

Οι τραυματίες ανήλθαν σε χίλιους εκατόν τρεις , από τους οποίους οι εκατόν είκοσι τέσσερις χτυπήθηκαν από σφαίρες (αριθμός εντυπωσιακός που σπανίως συνεκτιμάται), ενώ οι συλλήψεις έφτασαν τις δύο χιλιάδες εξήντα» αναφέρει μεταξύ άλλων στην εισαγωγή του ο συγγραφέας, για την Εξέγερση του Πολυτεχνείου τα γεγονότα της οποίας «ξεκίνησαν με την κατάληψη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου το μεσημέρι της Τετάρτης 14 Νοεμβρίου και συνεχίστηκαν τουλάχιστον έως και την Κυριακή 18 Νοεμβρίου 1973, με επίκεντρο την Αθήνα αλλά και με αντανάκλαση σε άλλες πόλεις (Θεσσαλονίκη, Πάτρα)».

Από τις βιωματικές αφηγήσεις του βιβλίου, το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων επιλέγει σήμερα, ενδεικτικά, δύο μαρτυρίες, μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο.

Ιωάννα Καρυστιάνη (1952) Χανιά Κρήτης φοιτήτρια νομικής, Αντι-ΕΦΕΕ/ΚΝΕ

Θυμάμαι, λοιπόν, επειδή ήταν πρόσφατο το αιματοκύλισμα στη Χιλή, δεν το θεωρούσαμε και απίθανο να συμβεί το ίδιο και στην Ελλάδα.

Δεν θέλαμε να σκοτωθούμε -παιδιά ήμασταν-, αλλά μερικές φορές νιώθεις ότι δεν γίνεται διαφορετικά. Ίσως, επειδή η στρατιωτική δικτατορία είχε αποδειχτεί τόσο αηδιαστική, τόσο προσβλητική στην ανθρώπινη ύπαρξη, τόσο ανενδοίαστη, τόσο επικίνδυνη, νιώθαμε ότι δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά[…]

Οπότε δεν γινόταν να μην πάμε στο Πολυτεχνείο. Εμένα δεν μου πέρασε ποτέ απ΄το μυαλό να καθίσω στ’ αυγά μου, κι ας είχα διαλυθεί ψυχολογικά στην ΕΣΑ. Ήταν πια πολύ ντροπιαστική κατάσταση η Δικτατορία. «Κυλώνειον Άγος.»

[…] Μετά μας μετακομίσανε σ’ ένα διαμέρισμα που είχε φως- το τέταρτο κρησφύγετο-, της οικογένειας Κομνηνού με τη δίχρονη κόρη τους Τατιάνα. Οι Κομνηνοί ξεσπιτώθηκαν.

Μια φορά είχανε φέρει μια Σουηδέζα δημοσιογράφο με δεμένα μάτια στο υπόγειο- νύχτα- και μας πήρε συνέντευξη, δεν θυμάμαι λεπτομέρειες ίσως μαγνητόφωνο.

Το βιβλίο: «Όλη νύχτα εδώ Μια προφορική ιστορία της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου» κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Καστανιώτη

«Στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου έκλαιγα μέσα μου»

Γράφαμε ανταποκρίσεις για τη «Φωνή της Αλήθειας» και την Ντόιτσε Βέλε κι ερχόταν και τις έπαιρνε ο σύνδεσμος, ο σεμνός Βασίλης ο Κολώνιας, που μας έφερνε εφόδια, λίγα τρόφιμα και κυρίως φάρμακα από τη φαρμακαποθήκη όπου δούλευε ο Γιάννης Κομνηνός.

[…] Υπήρχαν πάρα πολλοί άνθρωποι που κάνανε τα αδύνατα δυνατά να βοηθήσουν παιδιά γιατί και μετά το Πολυτεχνείο και μετά το χτύπημα του Φλεβάρη ήταν εκατοντάδες παιδιά που ήταν καταζητούμενα…

Όταν έπεσε η Χούντα, η ΚΝΕ με «ξεκλείδωσε» τρεις μέρες μετά. Όλη η Ελλάδα ήταν στους δρόμους κι εγώ ακόμα κλειδωμένη. Και με το που βγήκα, παίρνω τηλέφωνο τους δικούς μου στην Κρήτη (τους πρώτους τρεις μήνες νόμιζαν ότι έχω πεθάνει).

[…] Στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου, την πρώτη λαοθάλασσα που έβλεπα στη ζωή μου, έκλαιγα μέσα μου. Έλεγα ότι, αν το ένα τρίτο είχε έρθει εκείνη τη βραδιά, μπορεί να ήταν αλλιώς η εξέλιξη.

Να ‘χαμε λιγότερους νεκρούς, να ‘χε πέσει η Χούντα και να ‘χαμε γλυτώσει την Κύπρο, γεγονός που εγώ προσωπικά το συνδέω πάρα πολύ. (Σημειωτέον ότι, ως «βλαχάκι» -Κρητικιά, επαρχιώτισσα-, έκανα πολλή παρέα με τους Κύπριους συμφοιτητές, την Ελίζα Σαββίδη, τον Γιαννάκη Ομήρου, τον Γιώργο Τσαλακό, τον ποιητή Γιώργο Μοράρη και άλλους. Και είχα έναν πολύ μεγάλο πόνο για την Κύπρο. Και με πονάει που είναι ξεθυμασμένος ο πόνος για την Κύπρο.)

Αλλά αυτό σημαίνει Δικτατορία. Και μάλλον αυτό σημαίνει μακρόχρονη πολιτική κατάσταση.

Ο ελληνικός λαός ήταν καταπονημένος. Πέρα απ΄τον πόλεμο, ήταν ο Εμφύλιος, τριάντα χρόνια παρανομία, μετανάστευση, δυστυχία και φτώχεια, που μοιράστηκαν εξίσου στα αριστερά και στα δεξιά σπίτια… Και η Δικτατορία ήτανε το «δηλητηριώδες κερασάκι» σ’ αυτή την ιστορία.

Πιστεύω ότι οι Έλληνες μέχρι τότε ήταν πεισμένοι ότι η ταυτότητα της χώρας ήταν «Ψωρωκώσταινα».

Φτώχεια, δυστυχία και ξενιτεμός. Αντιλήφθηκα ότι αυτό σημαίνει Χούντα: να φοβάται ο κόσμος. Και αργότερα κατάλαβα πώς η Ιστορία προσμετράται και αθροίζεται κυριολεκτικά στο σβέρκο των ανθρώπων…

«Στο Πολυτεχνείο νιώσαμε πλήρεις υπάρξεις»

[…] Αυτό που θέλω να σου πω είναι ότι στο Πολυτεχνείο νιώσαμε πλήρεις υπάρξεις. Δηλαδή, ακόμα κι αν εκείνοι που από τη φύση τους ή από τις συνθήκες της ζωής ένιωθαν ως πολύ μεγάλη απειλή τη μοναξιά, εκείνες τις μέρες δεν τη νιώσανε ούτε δευτερόλεπτο.

Και επειδή ήταν πολύ πυκνός ο χρόνος, υπήρχε αυτό το αντιφατικό στοιχείο: ταυτόχρονα μια ανείπωτη δυστυχία του να συνειδητοποιείς ότι οι στρατόκαβλοι μπορούν να δολοφονήσουν άοπλους μαθητές και σπουδαστές, κι από την άλλη, η απόκοσμη ευτυχία του να νιώθεις «ψυχή τε και σώματι» ελεύθερος μέσα σε συνθήκες Δικτατορίας.

Ένα περίεργο πράγμα. Πιστεύω ότι αυτό έδινε δύναμη στα παιδιά. Και δεν νομίζω πως ήταν ένα συναίσθημα σπάνιο για τους ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί. Ερχότανε σαν βουητό.

2η Ημέρα της Κατάληψης…..Νοέμβρης 1973

Κώστας Πίττας (1955) Αθήνα, φοιτητής Πολυτεχνείου Πάτρας

«Φτάνουμε στην πλατεία Μεταξουργείου (Καραϊσκάκη) και προχωράμε στην Αγίου Κωνσταντίνου να πάμε σε μέρη που ήξερα. Με το που μπαίνουμε στην Αγίου Κωνσταντίνου και πλησιάζοντας προς Ομόνοια, αρχίζει να μυρίζει…  Δεν το’ χα ξαναμυρίσει ποτέ. Ήταν οσμή από δακρυγόνα.

Στη Λυκούργου στρίβω αριστερά, βλέπω τανκ στην Αθηνάς. Ξανακάνω δεξιά στην Κλεισθένους και στο τέρμα της, δηλαδή πίσω ακριβώς από το Δημαρχείο, βλέπω κόσμο ο οποίος κατέβαζε ξύλα και υλικά και έφτιαχνε οδόφραγμα …Και τότε κυριάρχησε μέσα μου το «εδώ είμαστε».

[…] Γυρίζω τριγύρω και παθαίνω σοκ. Γιατί γύρω μου είναι πόσοι; είκοσι; τριάντα; Νέα παιδιά που είναι -τι να πω;- 20 με 25 χρονώ;

Οι οποίοι έχουν το χαρακτηριστικό ότι δεν φοράνε το κλασικό φοιτητικό τζάκετ, δεν φοράνε τζιν, δεν έχουν γένια, δεν φοράνε αρβύλες ή ελβιέλα, αλλά φοράνε καμπάνα μισό μέτρο κάτω, παντελόνι στενό, χαμηλοκάβαλο και σφιχτό, πουλοβεράκι με βε, πουκάμισο με γιακάδες μακρόστενους που φεύγανε μέχρι κάτω και καρέ μαλλάκι προς τα πίσω…

Με λίγα λόγια, νέα παιδιά, εργατόπαιδα, μαθητές, τεχνικές σχολές, δεν ξέρω τι μπορεί να ήτανε, σίγουρα πάντως δεν ήταν φοιτητική διανόηση. Καμία διάθεση υποβάθμισης στους φοιτητές, αλλά αυτό ήταν το κάτι άλλο.

Ένα νεολαιίστικο κράμα από, προφανώς εργατογειτονιά, που μπορεί να ήταν και Πατήσια, αλλά εμένα μου έμοιαζε για Μπουρνάζι.

Εκεί στο οδόφραγμα ήταν όλη η εκείνη η πιτσιρικαρία που έβλεπε τηλεόραση, ειδικά με το Γουέμπλεϊ ήταν Παναθηναϊκός και τα μυαλά στα κάγκελα.

”Πιάσ’ το δοκάρι, ρε.. Όχι αυτό, ρε μαλάκα, αυτό είναι τάβλα, το δοκάρι είναι το άλλο!” Είχαν ανέβει σε μια οικοδομή και παίρνανε για το οδόφραγμα.

Ε, εγώ δεν ήξερα για παράδειγμα, τη διαφορά δοκαριού και τάβλας, αλλά φαίνεται κάποιος εκεί ήξερε, κι αν δεν ήταν ο ίδιος οικοδόμος, μπορεί να ήταν ο πατέρας του και να τον έπαιρνε μαζί στη δουλειά… Έκανε «μπαμ». Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο εκεί έβλεπες το ”λαϊκή εξέγερση”.

Προφανώς, τέτοιου τύπου ιστορίες θα υπήρχαν συνέχεια όλες τις προηγούμενες μέρες του Πολυτεχνείου στην Αθήνα, αλλά εκείνη την ώρα που έχει υπάρξει καταστολή, συνεχίζεται γύρω γύρω στους δρόμους (στο Αιγάλεω, ας πούμε, ξέρω ότι συνεχίστηκε μέχρι και την Κυριακή το πρωί).

Ο κόσμος που είχε βγει έξω και δεν καταλαβαίναν μία από καταστολή… Καταλαβαίνανε, αλλά αντιλαμβάνεσαι τι θέλω να πω…

[…] Δε νομίζω ότι υπήρχαν πολλοί φοιτητές στους δρόμους το Σάββατο το μεσημέρι, εκείνη την ώρα. Νομίζω ότι τέτοιος ήταν ο κόσμος που ήταν εκεί έξω.

Αυτά μπορεί και να γίνανε σε δέκα λεπτά ή κανα τέταρτο- δεν έχω καθόλου την αίσθηση του χρόνου.

Έρχεται ένα τανκ από την Αθηνάς (μικρό τανκ), μπαίνει στον πεζόδρομο που είναι δίπλα στο Δημαρχείο κι αρχίζει να κροταλίζει στον αέρα.

Θυμάμαι, όπως ήταν το κανόνι, αρχίζει να το κάνει αργά αργά προς τα κάτω και να τρίζουν οι ερπύστριες, οπότε εκεί διαλύθηκε το οδόφραγμα.

Βγήκα στην Ευριπίδου και -κολλημένος ακόμα- ξαναπήγα προς το κέντρο. Στην Αθηνάς πάλι τανκ, οπότε μπαίνω σ’ έναν πλάγιο δρόμο, ένα πολύ μικρό στενάκι άμα το δεις, που πάει προς του Ψυρρή, την Αγίου Δημητρίου. Μιλάμε για αχαρτογράφητο πεδίο για μένα τώρα, πού πηγαίνω, πού τραβάω.»

Λίλα Σπανοπούλου, μαθήτρια ΣΤ’ Γυμνασίου

«Μετά ήρθαμε δω και απ’ τον σταθμό του Πολυτεχνείου πια ακούσαμε ότι το τανκ είναι έξω απ’ την πόρτα. Εγώ έβαλα τα κλάματα και θυμάμαι ότι κουκουλώθηκα στο κρεβάτι μου…

Πεταχτήκαμε απάνω από τα τζάμια που έτριζαν – γιατί είχαμε πέσει να κοιμηθούμε, ήταν αργά πια – και είδαμε απ’ το μπαλκόνι τα τανκ που κατέβαιναν την Κηφισίας. Τρίζαν τα τζάμια! Και θυμάμαι τον πατέρα μου που είπε: «Πάνε τα παιδιά, θα τα σκοτώσουν…».

Κώστας Βουλιέρης, αντισυνταγματάρχης καταδρομών, Διοικητής Α’ Μοίρας Αλεξιπτωτιστών

«Διερωτώμαι και λέω: Είδα πολλούς νέους, 16-17-19 ετών. Ξέρω τη νοοτροπία των νέων γιατί υπήρξα κι εγώ νέος. Και στους νέους αρέσουν οι φασαρίες. Εγώ πιστεύω ότι τις πόρτες τις μάντρωσαν για να μην μπορούν από μέσα να φύγουν έξω. Αυτό πρέπει να ισχύει.

Διότι κάνω τη σκέψη ότι, ό,τι και να βάζανε πίσω απ’ την πόρτα, ο στρατός θα μπορούσε να την ανοίξει. Θέλαν να το καθυστερήσουν…».

Παναγιώτης Πατρέλλης, υπάλληλος εμπορικού καταστήματος

«Ξεκίνησε σαν διαδήλωση μέσα στο Πολυτεχνείο, είχαν κλειστεί τα παιδιά μέσα, εγώ μπαινόβγαινα, επέστρεφα.

Κάποια στιγμή ξεκίνησαν τα «θα μας την πέσουν, θα μας κάνουν» κι εκείνο το βράδυ, 16 Νοεμβρίου, πολύ πριν έρθει ο στρατός, είχαν αρχίσει και ρίχναν οι μπάτσοι.

Ήταν στο υπουργείο Δημοσίας Τάξεως εκεί κάτω, στη Μάρνη.

Ήταν και στο «Ακροπόλ». Ρίχνανε συνέχεια. Πριν τη φάω εγώ, είχα δει καμιά δεκαπενταριά άτομα που είχανε φάει σφαίρες».

Γιάννης Φ., απόφοιτος Φυσικομαθηματικής

«Πρώτη φορά που καταλάβαμε ότι ρίχνουν σφαίρες ήταν γύρω στις 20.30 το βράδυ της Παρασκευής. Είχε πολύ κόσμο εκείνη την ώρα. Και σε μια κατάσταση μέθης.

Η συγκοινωνία διεξαγότανε με δυσχέρεια γιατί ήτανε πάρα πολύς κόσμος στο δρόμο και μέχρι το ύψος του Μουσείου, και μετά τη Στουρνάρη, λίγο παρακάτω στη Σολωμού, και βέβαια ηθελημένα και τα τρόλεϊ και τα λεωφορεία περνάγανε σιγά-σιγά κορνάροντας ρυθμικά. «Στάση Ελευθερία».

Υπολογίζω στις 20.25 πρέπει να ‘τανε, στο ύψος του Μουσείου. Είχα σκύψει κατά τύχη. Κι άκουσα ένα «τζιν τζιν» στα κάγκελα. Ρίχνουν σφαίρες, σίγουρα.

Και όσοι είχαμε εμπειρία, αλλά δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να το σκεφτείς αυτό – σφαίρες είναι. Και αρχίσανε ταυτόχρονα να πέφτουνε τα πρώτα δακρυγόνα, συν πλην πέντε λεπτά…

[…] Και όλοι μαζί κάνουμε ντου προς τους αστυνομικούς. Ξηλώναμε πεζοδρόμια, ξηλώναμε πλακάκια και – ελάχιστες φορές – χρησιμοποιήσαμε σπασμένα τζάμια, κυρίως από αυτοκίνητα».

Κώστας Γώγος, σπουδαστής Σχολής Υπομηχανικών

«Έβλεπα φώτα, προβολείς και μετά νέκρα. Νέκρα! Τελείως. Και ξαφνικά, ακούγονται ερπύστριες – έρχονται τα τανκ – και ακούγονταν διάφορες φωνές.

Τα τανκ έρχονταν με χαφιέδες.

Αυτοί πηγαίνανε εκατό μαζί, με κάτι τεράστια καδρόνια με πρόκες. Κι όποιον παίρνανε….

Μόλις φτάσαν στο Πολυτεχνείο – αυτό με παραξένεψε – έσπαγαν ό,τι τζάμια είχαν απομείνει στο Πολυτεχνείο. Είχαν κάτι καδρόνια δυο μέτρα. […]

Οπότε, βλέπουμε το τανκ, με τον προβολέα που ‘ριχνε στο Πολυτεχνείο, να μπαίνει μέσα»…..

 

Εδώ εντοπίζεται και η διαφορά του συγκεκριμένου βιβλίου σε σχέση με τον μνημονικό λόγο..…

«Οι 84 μαρτυρίες του βιβλίου συγκροτούν ένα σώμα κάπως άνισο και ανομοιογενές. Υπάρχουν διαφορετικοί βαθμοί επεξεργασίας της μνήμης.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν συγκροτήσει ένα αφήγημα και είναι πολύ πιο έτοιμοι να το αναπαράγουν, υπάρχουν άνθρωποι που αιφνιδιάστηκαν από τη διαδικασία της συνέντευξης, άνθρωποι που δεν είχαν επεξεργαστεί επακριβώς τις μνήμες τους.

Κανείς δεν ήταν απόλυτα έτοιμος να δεχθεί το αίτημα μιας βιωματικής εξιστόρησης, αυτή όμως ήταν η πρόκληση και εδώ θεωρώ ότι έγκειται το καινοφανές του βιβλίου.

Μαρτυρίες για το Πολυτεχνείο υπάρχουν πολλές, αλλά σειρά βιωματικών εξιστορήσεων και μάλιστα παρατεθειμένων με τρόπο ώστε να μπορούν να διασταυρωθούν ή να αλληλοσυμπληρωθούν, δεν νομίζω ότι έχει επιχειρηθεί».

Follow Us

Scan to Order

Σύστημα ανέπαφων παραγγελιών με QR Code. Χωρίς καταλόγους, πολυγλωσσικό και άμεση ενημέρωση προϊόντων!

Trending Now

Reopening Borders for Tourism: Ανοίγουν τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βρετανία από 15 Ιουλίου

Ανοίγουν τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βρετανία από 15 Ιουλίου!! Την ανακοίνωση ότι στις 15 Ιουλίου θα ανοίξουν τα σύνορα της Ελλάδας με την...

Reopen Business – «Επιστρεπτέα προκαταβολή»: Ξεκινά τις επόμενες ημέρες η καταβολή των ποσών του β’ κύκλου

Τις προσεχείς ημέρες αναμένεται να ξεκινήσει η καταβολή των ποσών στις περίπου 100.000 επιχειρήσεις και επαγγελματίες που συμμετείχαν στον δεύτερο κύκλο της επιστρεπτέας προκαταβολής.......... Όλοι...

Premium

Education & Exams – Πανελλήνιες 2020: Παρασκευή 10 Ιουλίου τα αποτελέσματα!! Εκτιμήσεις για Νομικές, Πολυτεχνεία και Ιατρικές!! [Έγγραφα]

Την Τριτη 7/7/2020, κλειδώνει η βαθμολογία των μαθητών που πήραν μέρος στις πανελλήνιες 2020 και την Παρασκευή θα ανακοινωθούν οι βαθμολογίες στα σχολεία όλης...

Suspension of Cruising: Η Costa Cruises επεκτείνει την αναστολή στις κρουαζιέρες της μέχρι τις 15 Αυγούστου

Η Costa Cruises αποφάσισε να επεκτείνει την παγκόσμια αναστολή των κρουαζιέρων της μέχρι τις 15 Αυγούστου, λόγω της τρέχουσας κρίσης του COVID-19....... Αρχικά η εταιρεία...

Stories for You

Mykonos: Συλλήψεις (2) ημεδαπών, για κατάληψη τμήματος παραλίας χωρίς άδεια

Συνελήφθησαν στη Μύκονο δυο ημεδαποί για κατάληψη τμημάτων παραλίας με ξαπλώστρες, χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής..... Την 04 κα 05-07-2020 συνελήφθησαν στη Μύκονο, από αστυνομικούς...

Education & Exams – Πανελλήνιες 2020: Παρασκευή 10 Ιουλίου τα αποτελέσματα!! Εκτιμήσεις για Νομικές, Πολυτεχνεία και Ιατρικές!! [Έγγραφα]

Την Τριτη 7/7/2020, κλειδώνει η βαθμολογία των μαθητών που πήραν μέρος στις πανελλήνιες 2020 και την Παρασκευή θα ανακοινωθούν οι βαθμολογίες στα σχολεία όλης...

More from Mykonos Ticker

Mykonos: Συλλήψεις (2) ημεδαπών, για κατάληψη τμήματος παραλίας χωρίς άδεια

Συνελήφθησαν στη Μύκονο δυο ημεδαποί για κατάληψη τμημάτων παραλίας με ξαπλώστρες, χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής..... Την 04 κα 05-07-2020 συνελήφθησαν στη Μύκονο, από αστυνομικούς...

Mykonos – Ferry Routes: Ρίχνει άγκυρα το «Θεολόγος Π» μέχρι τις 10 Ιουλίου!! Μένει εκτός δρομολογίων!!

Σταματάει από την Τρίτη 7 Ιουλίου μέχρι και την Παρασκευή 10 Ιουλίου τα ακτοπλοϊκά του δρομολόγια το επιβατηγό «Θεολόγος Π», σύμφωνα με ανακοίνωση της...

Coronavirus Disease: 43 νέα περιστατικά μόλυνσης – Τα 20 εισαγόμενα, ένας νέος θάνατος

43 νέες επιβεβαιωμένες περιπτώσεις κρουσμάτων κορωνοϊού και ένας νέος θάνατος καταγράφηκαν το τελευταίο 24ωρο στην χώρα μας , ανεβάζοντας συνολικά τα κρούσματα σε 3.522...
error: Content is protected !!