ND MP Rebellion Greece / «Αντάρτικο» από 5 βουλευτές της ΝΔ κατά του επιτελικού κράτους με ανοιχτή επιστολή παραπόνων! «Δεν είμαστε εδώ για να υπηρετούμε το όποιο επιτελείο»

Ραγδαίες εξελίξεις και πολιτικός σεισμός σημειώνονται στο εσωτερικό της κυβέρνησης, καθώς ένα απρόσμενο «αντάρτικο» 5 βουλευτών της ΝΔ φέρνει στην επιφάνεια βαθιές εσωκομματικές δυσαρέσκειες. Με μια σκληρή ανοιχτή επιστολή παραπόνων, τα πέντε μέλη της Κ.Ο. στρέφονται ευθέως κατά της δομής και της λειτουργίας που έχει το επιτελικό κράτος, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα προς την ηγεσία. Η δήλωσή τους πως «δεν είμαστε εδώ για να υπηρετούμε το όποιο επιτελείο» προκαλεί ισχυρούς τριγμούς στην παράταξη, σε μια συγκυρία όπου η ενότητα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας δοκιμάζεται όσο ποτέ άλλοτε.

Ηχηρή παρέμβαση-κόλαφος από τους Ζεμπίλη, Κατσανιώτη, Μπαραλιάκο, Οικονόμου και Παππά μέσω των «Νέων» - Πώς η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ και οι άρσεις ασυλίας άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου για το μοντέλο διακυβέρνησης - Η καταγγελία για «υπερσυγκέντρωση εξουσιών» και η απαίτηση για απεγκλωβισμό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας από τον στενό πυρήνα του Μαξίμου - Γιατί οι «5» ζητούν ριζική αλλαγή πλεύσης σήμερα, Τρίτη 28 Απριλίου 2026.

Η εσωκομματική λάβα στη Νέα Δημοκρατία ξεχύθηκε 2026, με μια κίνηση που αμφισβητεί ευθέως την καρδιά του συστήματος Μητσοτάκη. Πέντε πρωτοκλασάτοι βουλευτές, οι Αθανάσιος Ζεμπίλης, Ανδρέας Κατσανιώτης, Ξενοφών Μπαραλιάκος, Γιάννης Οικονόμου και Ιωάννης Παππάς, με κοινή τους επιστολή στην εφημερίδα «Τα ΝΕΑ», θέτουν ζήτημα «νέου μοντέλου διακυβέρνησης». Η παρέμβασή τους δεν είναι μια απλή διαφωνία, αλλά μια δομημένη κριτική που περιγράφει το επιτελικό κράτος ως έναν μηχανισμό που γεννά «θεσμική ανισορροπία» και λειτουργεί αποκομμένος από την κοινωνία και την Κοινοβουλευτική Ομάδα.

ΟΠΕΚΕΠΕ και «υπερσυγκέντρωση εξουσιών»

Αφετηρία για αυτό το εσωκομματικό «αντάρτικο» αποτέλεσαν οι καταιγιστικές εξελίξεις στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι παραιτήσεις κυβερνητικών στελεχών και τα αλλεπάλληλα αιτήματα για άρση ασυλίας. Οι «5» καταγγέλλουν την «υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε μικρούς πυρήνες» γύρω από την κορυφή της κυβέρνησης, η οποία, όπως τονίζουν, περιόρισε την αυτοτέλεια των υπουργείων και μετέτρεψε τους βουλευτές σε απλούς διεκπεραιωτές. «Το επιτελικό κράτος αποδεικνύεται αποτελεσματικό στις κρίσεις, αλλά γεννά ζητήματα δημοκρατικής ισορροπίας στην ομαλότητα», αναφέρουν χαρακτηριστικά, ζητώντας να σταματήσει η λογική των «κλειστών συστημάτων» που αποφασίζουν ερήμην της λαϊκής βάσης.

Η μάχη για την αναβάθμιση του Βουλευτή

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η τοποθέτηση του πρώην κυβερνητικού εκπροσώπου, Γιάννη Οικονόμου, ο οποίος έσπευσε να διευκρινίσει ότι στόχος της επιστολής είναι η αναβάθμιση του ρόλου του βουλευτή, ο οποίος «δεν υπάρχει για να υπηρετεί το όποιο επιτελείο, αλλά την κοινωνία». Η κίνηση αυτή, λίγες ημέρες πριν την έναρξη της συζήτησης για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, στέλνει ένα σαφές μήνυμα στο Μαξίμου: η ανοχή των βουλευτών εξαντλήθηκε. Το ρήγμα που άνοιξε ο Ανδρέας Κατσανιώτης με τις πρόσφατες βολές του κατά του Άκη Σκέρτσου παίρνει πλέον μορφή οργανωμένης αμφισβήτησης, καθώς η βάση της ΝΔ αρνείται να λειτουργεί ως «υποκατάστημα ΚΕΠ» που απορροφά τους κραδασμούς από τις αποτυχίες των εξωκοινοβουλευτικών τεχνοκρατών.

ΝΔ: Ανοιχτή επιστολή παραπόνων από πέντε μέλη της ΚΟ για το επιτελικό κράτος – «Δεν είμαστε εδώ για να υπηρετούμε το όποιο επιτελείο»

«Λύση δεν είναι περισσότερος συγκεντρωτισμός και υποβάθμιση των βουλευτών», διαμαρτύρονται οι Αθανάσιος Ζεμπίλης, Ανδρέας Κατσανιώτης, Ξενοφών Μπαραλιάκος, Γιάννης Οικονόμου και Ιωάννης Παππάς στην επιστολή τους προς το Μέγαρο Μαξίμου που δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Τα ΝΕΑ».

Η επιστολή των πέντε όπως δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Τα ΝΕΑ»:

Για ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, που θα φέρει τα κέντρα λήψης αποφάσεων πιο κοντά στην κοινωνία των πολιτών

Η αναζωπύρωση της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι παραιτήσεις υπουργών και υφυπουργών και τα αλλεπάλληλα αιτήματα άρσης ασυλίας βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας είναι, μεταξύ άλλων, μία υπενθύμιση.

Υπενθύμιση αναδρομής στο πρώτο νομοθέτημα της αυτοδύναμης κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, που καθιέρωσε ένα συγκεκριμένο μοντέλο διακυβέρνησης.

Το επιτελικό κράτος, το οποίο λοιδορήθηκε, αποτέλεσε πολιτικό επιχείρημα άσκησης κριτικής, αλλά λειτούργησε και συνεχίζει να λειτουργεί. Εκείνο που καλούμαστε να αναλογιστούμε είναι αν μπορούμε να βελτιώσουμε το επιτελικό κράτος και να ενισχύσουμε την αρχιτεκτονική ενός μοντέρνου και λειτουργικού κράτους, που να ανταποκρίνεται αποτελεσματικά στις ανάγκες του σήμερα.

Να αναστοχαστούμε το επιτελικό κράτος και τον τρόπο λειτουργίας του, ιδίως με την πάροδο των περίπου επτά ετών, ως προτύπου διαχείρισης της εξουσίας στη χώρα. Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι ενώ το επιτελικό κράτος είναι αποτελεσματικό σε συνθήκες μεγάλων κρίσεων, δεν αποδεικνύεται το ίδιο αποτελεσματικό σε περιόδους ομαλότητας.

Επίσης, γεννά ενίοτε ζητήματα θεσμικής ανισορροπίας, που δεν συνάδουν με μια ώριμη κοινοβουλευτική δημοκρατία, όπως διαμορφώθηκε μεταπολιτευτικά, με βάση κυρίως τις αρχές και τις αξίες της παράταξής μας.

Ο Νόμος 4622/2019 για το «Επιτελικό Κράτος» αποτέλεσε μια μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση συντονισμού, ταχύτητας και λογοδοσίας.

Είναι όμως αδιαμφισβήτητο ότι στην πορεία προκάλεσε υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε μικρούς πυρήνες. Μετέφερε όλο και περισσότερη βαρύτητα στο κέντρο, ενίσχυσε τον στενό πυρήνα γύρω από την κορυφή της Κυβέρνησης και περιόρισε την αυτοτέλεια των υπουργείων και ιδιαίτερα της κοινοβουλευτικής ομάδας, σε σύγκριση με το μέτρο των θεσμικών τους καθηκόντων. Η συγκέντρωση της εξουσίας έγινε στο όνομα της αποτελεσματικότητας.

Αλλά σήμερα μπορούμε να πούμε ότι δεν έχει σημασία μόνο το τι κάνεις, αλλά και ο τρόπος που το κάνεις. Και στη δημοκρατία το δεύτερο είναι ίσως σημαντικότερο από το πρώτο. Οι θεσμοί πρέπει να είναι αποτελεσματικοί, αλλά με τρόπο που δεν αφήνουν χώρο για δυσλειτουργίες και παραφωνίες.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι, στη μεγάλη εικόνα, το επιτελικό κράτος δεν κατάφερε να ελέγξει πλήρως τα φαινόμενα διαφθοράς εντός του κράτους και της κοινωνίας. Στο σημείο αυτό υπάρχει μια αντίφαση. Το επιτελικό κράτος διεκδικεί τον απόλυτο έλεγχο, πιστώνεται τις επιτυχίες, αλλά όταν εμφανίζονται σοβαρές παθογένειες, η ευθύνη διαχέεται προς τα κάτω και ιδιαίτερα προς τους βουλευτές. Αυτή η πρακτική δεν υπάρχει σε εγχειρίδια ηγεσίας.

Σήμερα, σε μια περίοδο όπου η ίδια η Κυβέρνηση προχωρά σε διορθωτικές κινήσεις, υπό την πίεση δικαστικών εξελίξεων, χρειάζεται να συζητήσουμε για το επιτελικό κράτος. Μια συζήτηση που προέκυψε του διαλόγου για τη συνταγματική αναθεώρηση.

Σκοπός είναι να αποκτήσουμε μια νέα δυναμική, να πάμε ακόμα πιο μπροστά, καθώς η κοινωνία παραμένει πεπεισμένη ότι μόνο η ΝΔ και ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μπορούν να εξασφαλίσουν σταθερότητα και ευημερία.

Δεν πρέπει να αφήσουμε τις αρρυθμίες στο πρότυπο διοίκησης να επηρεάσουν την κοινοβουλευτική λειτουργία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας. Στη φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία, μια κυβέρνηση υπάρχει όσο απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Βουλής.

Τα προνόμια του Πρωθυπουργού και τα καθήκοντα των βουλευτών περιγράφονται θεσμικά και είναι σε διαλεκτική σχέση.

Οι βουλευτές συγκροτούν την πλειοψηφία που δίνει δύναμη στον Πρωθυπουργό και τον κρατά ισχυρό. Η λύση σε φαινόμενα κακοδιοίκησης και διαφθοράς δεν είναι περισσότερος συγκεντρωτισμός και υποβάθμιση των βουλευτών.

Ο βουλευτής – που είναι φορέας λαϊκής εντολής, ελεγκτής της εκτελεστικής εξουσίας και αυθεντικός εκφραστής της περιφέρειας – φορτώνεται άδικα το στίγμα του φαυλοκράτη και κινδυνεύει να αποξενωθεί σε μεταφορέα ήδη ειλημμένων αποφάσεων. Να ενημερώνεται εκ των υστέρων, να πειθαρχεί εκ των προτέρων και να περιορίζεται σε μια ολοένα μικρότερη πολιτική περίμετρο.

Μια τέτοια εξέλιξη θα επιτείνει τα προβλήματα και δεν θα τα επιλύσει.

Συχνά ακούγεται το ένα αντεπιχείρημα: ότι οι εξωκοινοβουλευτικοί τεχνοκράτες υπουργοί δεν βαρύνονται από τη φθορά του παραδοσιακού βουλευτικού γραφείου, δεν έχουν περάσει από τη λογική της πελατειακής πίεσης και δεν έχουν οικοδομήσει την καριέρα τους πάνω σε μικροεξυπηρετήσεις.

Ωστόσο, είναι τουλάχιστον άδικο να μετακυλίεται το ανάθεμα σε εκείνους που επιλέγουν οι πολίτες να τους εκπροσωπούν με την ψήφο τους, εντός ενός συστήματος που όλοι αποδοκιμάζουν, για να ασκούν μετά υπέρμετρη εξουσία οι μη εκλεγμένοι. Κανείς βουλευτής δεν επιθυμεί να μετατρέπεται, από εθνικός νομοθέτης και ελεγκτής, σε διαχειριστή αιτημάτων και εξυπηρετήσεων.

Η λύση δεν είναι η παράκαμψη της κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης από κλειστό κέντρο τεχνοκρατικής διαχείρισης, γιατί ούτε τόσο αποτελεσματική είναι σε περιόδους ομαλότητας, ούτε θεσμικά υπεύθυνη, ούτε βρίσκεται σε καθημερινή επαφή με τους πολίτες. Αυτό που χρειάζεται είναι νέος ρόλος για τον βουλευτή.

Να μην εκλαμβάνεται σαν (ρουσφετιακά) γραφείο εξυπηρέτησης και μεσάζοντας. Να είναι ο βουλευτής ο φορέας της θεσμικής πίεσης, του κοινοβουλευτικού ελέγχου, της πολιτικής συνδιαμόρφωσης και της ουσιαστικής εκπροσώπησης της κοινωνίας, ιδίως της περιφέρειας.

Ένας βουλευτής που δεν θα μετρά την επιρροή του από το πόσες υποθέσεις «διευκόλυνε», αλλά από το αν μπόρεσε να αλλάξει πολιτικές, να επιβάλει λογοδοσία και να φέρει τη φωνή της πραγματικής χώρας στο κέντρο λήψης των αποφάσεων.

Γιατί η ελληνική περιφέρεια δεν αποδυναμώνεται μόνο όταν χάνει υπουργικά χαρτοφυλάκια προς όφελος του αθηνοκεντρικού κράτους.

Αποδυναμώνεται, κυρίως, όταν χάνει τη θεσμική της δυνατότητα να επηρεάζει στη χάραξη πολιτικής, όταν δεν συμμετέχει ισότιμα στη διανομή του πλούτου, όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται όλο και πιο μακριά από τους ανθρώπους που γνωρίζουν το πεδίο, όταν η εμπειρία της πραγματικής παραγωγής, της τοπικής οικονομίας της περιφέρειας και της ζώσας κοινωνίας μετατρέπεται σε «δεδομένο» για επεξεργασία και όχι σε ζωντανό παράγοντα διαμόρφωσης της πολιτικής. Η χώρα δεν χρειάζεται απλώς αλλαγές προσώπων.

Ο Πρωθυπουργός μας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από το 2016 επιμένει στους θεσμούς. Σήμερα μπορούμε να επαναξιολογήσουμε από κοινού το επιτελικό κράτος, το οποίο μέχρι σήμερα αξιολογείται από τον εαυτό του, στη βάση ποσοτικών και όχι ποιοτικών δεικτών.

Χρειαζόμαστε, ως κόμμα και Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, μια πιο αποκεντρωμένη και θεσμικά ισορροπημένη αρχιτεκτονική, με αυξημένη λογοδοσία.

Με ισχυρά υπουργεία, με ενισχυμένο κοινοβουλευτικό έλεγχο, με πραγματική συμμετοχή της περιφέρειας, με σαφείς αρμοδιότητες και πραγματική πολιτική ευθύνη.

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από ένα κράτος όπου λίγοι αποφασίζουν για όλους, χωρίς να δίνουν άμεσα λόγο στον λαό.

Έχει ανάγκη από ένα κράτος που συντονίζεται χωρίς να ασφυκτιά και κυβερνά χωρίς να αποκόπτεται από την κοινωνία των πολιτών.

Οι βουλευτές δεν υπάρχουν για να υπηρετούν το όποιο επιτελείο. Υπάρχουν για να υπερασπίζονται το εθνικό και λαϊκό συμφέρον, νομοθετώντας και ελέγχοντας την εκτελεστική εξουσία».